V

oor onze gemeenteverslaggevers komt het werk soms heel dichtbij. Letterlijk. Ze schrijven over wat er misgaat bij de verbouwing van een winkelcentrum waar ze ook zelf hun boodschappen doen. Bij de voetbalclub waar ze op zaterdag hun neefje of nichtje staan aan te moedigen, ontdekken ze later die week dat de penningmeester een greep in de kas heeft gedaan. En na de bekendmaking van de komst van een asielzoekerscentrum doen ze verslag van een demonstratie waar ze bekenden uit de buurt treffen.

Die kracht van dichtbij zijn kan op sommige momenten ook als een last voelen. Een collega vertelde me eens dat ze het vervelend vond om op zaterdag tijdens het winkelen door mensen te worden aangesproken op het verhaal dat ze die week had geschreven. Natuurlijk hoort dat bij ons werk, maar dat wil niet zeggen dat het altijd prettig is. Al was het maar omdat die opmerkingen lang niet altijd op een prettige toon gaan.

De kracht van dichtbij zijn leidt ook tot dilemma’s. Onze verslaggever Gijs Groeneveld hoorde in 2025 tijdens carnaval verhalen over een drama dat zich voltrok in de stallen van de Buffalo Farm Twente, een bedrijf waarvan de mozzarella in menig Twents restaurant op de kaart stond. Tientallen waterbuffels stierven op het Denekampse erf van de honger. Terwijl klanten in de boerderijwinkel kaas en vlees kochten, lagen in de stallen de kadavers al maandenlang tussen de nog levende dieren. ‘Een van de schokkendste dossiers die ik ooit onder ogen kreeg’, zou de rechter later oordelen.

Na lang sleuren en peuren kregen we het verhaal toch rond. Het werd een heftig verhaal. Een verhaal dat zowel de schoonheid als de moeilijkheid van regionale journalistiek laat zien. 

Het mooie? De nabijheid van het nieuws. Het gebeurt gewoon bij ons om de hoek. Het moeilijke? Het gaat over mensen uit het dorp of uit de buurt, mensen die je geen pijn wilt doen. Ons doel is nooit om mensen te beschadigen. Maar we realiseren ons heel goed dat mensen wel beschadigd kunnen worden door wat wij journalistiek blootleggen.

Dichtbij zijn, dat vraagt journalistieke moed. En incasseringsvermogen. En bovenal grote zorgvuldigheid.

H

oe kunnen we onze verhalen nog beter maken? Die vraag stelden we in het najaar van 2024 aan data-expert Roy Wassink. De redactie van Tubantia in Enschede was toen net klaar met een project rond laaggeletterdheid, waarbij we makkelijke versies van verhalen maakten. We concludeerden dat je dat ook kunt omdraaien en alle verhalen toegankelijker kunt schrijven. Doel: het vergroten van ons publiek en vooral ook ons huidige publiek beter bedienen. 

Roy maakte samen met chef online Simon ter Horst, aanjager van dit project op de redactie, een programma rond drie variabelen: toegankelijkheid, relevantie en sentiment. De hoofdredactie was enthousiast. Begin 2025 verbonden alle chefs zich aan drie doelen: verhalen leesbaarder maken, verhalen minder om incidenten laten draaien en minder negatieve verhalen brengen. Zo hoopten we ook nieuwsmijders te verleiden. 

Alle redacteuren kregen van Roy training. Ze leerden werken met de AI-tools in ChatDPG die hun verhalen op de drie criteria toetsen. Die tools geven alleen advies, ze passen verhalen niet aan. Kern van het project was steeds het voeren van een goed gesprek over onze journalistiek. En vooral: zelf blijven nadenken.

Een jaar later concluderen we dat we de doelen hebben gehaald. Bovenal is het inspirerend voor de redactie om zo diep in te gaan op de kern van ons vak: het maken van goede verhalen.